Tanrım, uzanamadığım o kayaya götür beni.
...Uzanamadığım bu kayanın bir adı olduğunu çok iyi biliyorum: Mutluluk... Mutlulukla bitmezse tüm hayatımın boşa olacağını anlıyorum. Ah! Tanrım, oysa sen her şeyden vazgeçen, saf ruhlara vadetmiştin onu. Kutsal sözlerin, "Bundan sonra mutludur." diyordu. "Tanrı'yla ölenler bundan sonra mutludur." Ölene kadar beklemek zorunda mıyım? İnancımın sarsıldığı nokta, işte burası. Tanrım! Tüm gücümle haykırıyorum sana! Gecenin karanlığındayım, şafağı bekliyorum! Ölümüne yakarıyorum sana! Gel ve kalbimin susuzluğunu dındir. Bu mutluluğa öyle susadım ki...
S.130