Bir Zweig klasiği daha.. Okuduklarım arasında en akıcısı buydu sanırım. Kurgusu çok etkileyiciydi, özellikle son sayfalar. İçimde bir şeyler kıpraşmadı desem yalan olur. Hikaye sizi dürten cinsten, suç kısmını değil de ‘yaşamı hissetmek’ kısmını alırsak tabii :) İncelemeyi kısa kesiyorum ve kitabın son iki cümlesiyle bitiriyorum: “Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.”
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.