Söz konusu yazar Ahmet Ümit olunca kaç sayfa olursa olsun bitirmeden rahat edemiyorum. Uyuyamıyorum yemek yiyemiyorum yaptığım her aktivitede elimde kitap oluyor. Ahmet amcamızın betimlemelerine hayranım. Atıyorum bana bir kalemi sabaha kadar anlatsın ben dinlerim. Ama bu kitabında kendini tekrar eden betimlemeler vardı. Kurgusu ve ilgi çekiciliği üst düzeyde olmasa elimde günlerce oyalanıp sonra yarım bırakırdım herhalde kitabı diye düşünüyorum. Başkomiser Nevzat, Ali, Zeynep, Evgenia, Güzide ve Aysun’un yanında Yekta, Demir ve Handan’ı da tanıdık Nevzatın hayatından. Ya bunlar nereden çıktı demedim değil. Ya da ulan ne Handanmış, Tomris’in de aynısı dedim. Rahatsız etmedi ama okurken çok keyif aldığımı da söyleyemem. Değişik bir tadı vardı bu kitabının. Ispanak gibi açıkçası. Hem o kekremsi tattan rahatsız olup hem de o tat için yiyorsun gibi birşey. Kurgusu , olay örgüsü, içlerindeki umutsuzluk, ilgi çekicilik ziyadesiyle güzeldi. Yine de diğer kitaplar gibi bayılarak bitirmedim kitabı. Ahmet Ümit’i ilk defa okuyanlar bu kitapla başlamasınlar. Ha bana kalsa bu adam tabela bile yazsa okurum. Bu arada bir edit bırakmadan da geçemeyeceğim. Kendimce oynadığım bu oyundan galip çıkıp katili yine tahmin ettim :)
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.