Bütün duygular gözlerden doğar. İnsana dair ne kadar insani duygu ve değerler varsa hepsinin gözlerin çatısı altında barındıkları görünür. Böylelikle gözlerin işlevini kaybedip beyaz bir ışıktan başka bir şey göremez hale geldiğinde yavaş yavaş bahsedilen duyguların da köreleceğini *görüyoruz*. Artık kimseyi görmeyip kimsenin de kendisini göremediğini anlayan körlerin insanlıktan çıkıp hayvansı bir tavır sergilemelerine tanık olan sadece bir kişi var. Bu kör olmayan kişi kör olmadığını çevresine söyleyemiyor bunun nedeni ise çok açık, diğer körlerin onu kendilerinin ihtiyaçlarında kullanma amacı gütmek isteyebilecekleri. Bu durumda bu kişi kör olmayıp çevresine körmüş gibi davranmak zorunda kalıyor ve bu insanlıktan çıkmış birer kör hayvanların hayvanca hareketlerini görüp sesini çıkartamaz hale geliyor. Bu durumda sorulacak en anlamlı soru şu olur heralde ; körlüğün bütün insanları esareti altına aldığı böyle bir ortamda kör olmamak bir şans mı yoksa dehşet verici korkunç bir durum mu ?
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.