Çok beğenerek okudum. Marquez'in okuduğum ikinci kitabında anladım ki bu adamın yazdıklarında sonun önemi yok, sonunu merak ettiğiniz için değil, hikayenin güzelliğine kapıldığınız için okuyorsunuz. Bir ailenin soy ağacı baştan sona anlatılmış deyince sıkıcı bir hikaye canlanıyor belki kafada ama Buendiaların isimlerinin karmaşası bir yana, farklı bir güzellikteydi bu kitap. Sıradan ilerleyecek birkaç sayfa derken bir anda biri kendini asmış, silah sesleri patlamış veya birileri ölmüş olabiliyor iki satır sonrasında. Asıl hissedilen ve okuyanların karakterle asıl bütünleştiği o yalnızlık anları ise kitabın hakkını veren kısımları bana göre. Heyecanını hiç kaybetmeyen, şahsi sebeplerden bu kadar uzun sürede okuduğum bir kitaptır kendisi.
·
147 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.