Bir insanın nişanlısına, sonra eşi ve çocuğuna yazdığı mektuplar en özeli değil midir? En samimi olduğu yazılar değil midir? Sabahattin Ali'yi daha yakından tanımak için büyük fırsat.
Mektuplar iki kısma ayrılıyor ilki nişanlılık devri, romantizm, aşk, gelecek güzel günlere dair umut. İnsanın yüzünde tatlı bir gülümseme bırakan mektuplar...
İkinci kısım ise evlendikten sonra ayrı kaldıkça yazdıkları. Çekilen sıkıntılar, maddi zorluklar, hasret, bu hasreti gidermek için uzun uzun mektup beklentisi... Eşini çocuğunu çok seven bir aile babası. Bunları okuyunca ise hüzün kaplıyor ister istemez.
Kitabın kapağındaki mutlu aile fotoğrafına bakıp bakıp durdum uzunca. Aliye Hanım'ın o gözlerinin de içi gülen gülüşü o kadar güzel ki...
İnsan keşke hep öyle devam edebilseymiş diyor ama...
"Söz konusu Sabahattin ise bir şeyin güzel sürüp gitmesine imkân ve ihtimal yoktu..."
Yeşil Mürekkep / Osman Balcıgil
··
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.