Bir çocuk ne kadar fedakâr olabilir?
Ona hiç arkadaşı olarak bakamamış, utanmış, başkaları yanında onunla oynamamış, ondan bahsederken 'hizmetçimizin oğlu' diye bahseden birine karşı?
Onu aşağılamaktan zevk alan birine karşı?
Okuması olmadığından onu kandıran birine karşı?
Onun için uçurtma yakalayıp, o uçurtmayı ille de ona götüreceğim dediği için tecavüze uğrarken, bunu gören ve arkasını dönüp kaçan birine karşı?
Son olarak ona tuzak kurup evden gönderen birine karşı?
Senin için bin tane olsa yakalarım diyecek kadar, son narı kendi alnına çarpacak kadar, yalancı olarak anılmayı göze alıp Emir'in babasını kaybetmesine izin vermeyecek kadar...
Okuma yazma bilmezdi ama Emir'i yüzünden okurdu... Ah Hasan...
Arkasını dönüp kaçtığını bile bile, tüm yaptıklarını bile bile onu affetmek ne yüce gönüllülüktür... Ona tekrar ulaşmaya çalışmak... Okuduğum en iyi karakterlerden olabilir Hasan.
Keza oğlu da öyle. 'Kirlendim' dedi. Sen öyle temizdin ki çocuk... Sana yaşattığı şeylere rağmen Assef'in canını yaktığın için kötü hissettin. Baban öyle öğretmişti çünkü sana. Ah Hasan...
Emir neden yaptı? Çünkü Baba 'onun' babasıydı. Onu sevmesini, gurur duymasını istedi. Bu bir çocuk için çok masum bir düşünceyken nasıl aynı zamanda şeytanca olabiliyor?
Ali ve Baba da beraber büyümüştü. Babanın ona abi deyip ağladığı kısım çok duygusaldı bana göre, sonra sebebini anlayınca yıkıldım tabii.
Emir babasına istediğinden çok daha fazla benziyordu. İkisi de kendilerine sadık dostlarına ihanet etmişlerdi. Gerçi baba için 'pişmanlığı iyiliğinin gerçek sebebi' idi.
Emir için ise yeniden iyi biri olmak mümkün...
Oldu mu? Tartışmaya açık.
Rahim Han.
Sen çok güzel bir adamdın. Emir'e hep inanman beni hep gülümsetti. Yazılarına da inandın, iyi biri olduğuna da...
Hasan ve Emir yüzleşmesi beklemiştim, olmadı. Hasan öldü. Evi bırakmadığı için! Sadakatin hep en çok acıtan şey oldu be Hasan.
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.