Zweig’in okuduğum ilk,kendisinin ise son kitabı.
Okurken insanı içine çeken,akıcı,sık sık ara verip düşündüren bir kitap öyle ki kitabı bitirdikten sonra dahi hakkında kafa yormamak çok zor.
Hikaye genel olarak 3 karakterin etrafında şekilleniyor ama ben spoiler vermemek için buralara pek girmeyeceğim fakat Dr B’ye değinmek istiyorum zira kendisi beni çok etkiledi.Dr B’nin kapalı kaldığı otel odasındaki yaşadıklarını okudukca psikolojik işkencenin ne boyutlara varabileceğini,insanın ne derece yalnızlaşıp hiçliğin ortasında kaybolduğunu hatta çıldırdığını anlamaya çalışıyorsunuz.
Ayrıca Dr B’de Zweigi görmedim desem yalan olur ikisi de Nazi Almanyasından kaçmaya çalışmışlar hatta Dr B. bu işkencelerin ruhunda bıraktığı yaralar ile yaşamayı başarabilmişken Zweig daha fazla katlanamamış olucak ki çözümü intiharda buluyor.Kesinlikle okunması gereken bir kitap,incelememi bir alıntıyla bitirmek istiyorum.
“İnsan sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler ve hiçbir şey olmaz.İnsan bekler,bekler,şakakları zonklayana dek düşünür,düşünür,düşünür.Hiçbir şey olmaz.İnsan yalnız kalır.Yalnız...Yalnız...”
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.