Tam olarak özlemini çektiğim sevdalığın elle tutulur halidir bu kitap. Bir insan bir diğerini ne kadar naiflikle sevebilir ki?
Bir kadına tutulmanın ömrünü onu bekleyerek geçirmenin hikâyesidir Leylim Leylim. Her mektupta her satırda görünen o ki mapushanede değil Leyla'nın sevdası ile kıvranırken eskitmiş prangasını Ahmet Arif.
Söyleyeceğim fazla sey yok yüreğine sağlık çok güzel sevmişsin be üstad!
·
64 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sevgili Öğretmenim 😌 biliyorum hayli vakit oldu, ne de güzel yorumlamışsınız kalbinize sağlık öncelikle.. Hayli vakit oldu dediğime bakmayın ( tam olarak özlemini çektiğimiz) ne olursa olsun vakit her daim herdem 'dir 🙏🏻😊 düşüncesini savunan ben, okurken en çok yara aldığım Leyla erbil' in. "Bi mektubunu okusanız hepsini okumuş gibi olursunuz" söylemini Ahmed Arif 'in (seninle, yüzyılların hayvan ötesi tutukluğuna ve donan insan düşüncesine bir can, bir haysiyet verebiliriz gibime geliyor. Yalansız, riyasız çıkarsız bir haysiyet. Belki ömrümüz yetmez başarmaya, hiç değilse en zekilere ve teşnelere duyurabiliriz) bugün hala denk düşse kalp durdurabilecek olan söylemleriyle nasıl olur da örtüştürebilmiş hala şaşarım 😔... Sanırım, çok güzel sevmişsin be üstad! 'a ek olarak, Ne güzel sevmemişsin be Erbil!' i de iliştirmemiz gerekiyor 🙏🏻
