İnsan, doğasını çocukken de içinde taşır. Fakat bazen çevre faktörü insani duyguların dışa vurumunu bastırır. Bir çocuğun lider olma ve yönetme arzusunun olmadığını düşünebiliriz ya da kendinden olmayana karşı faşist davranışlar sergileyebileceği aklımızın ucundan geçmeyebilir. Golding bizi bu anlamda bir yanılgıya düşürüyor. Çocukların sandığımız kadar masum olmadığını ya da insanın her yerde ve her yaşta yine insan olduğunu bize hatırlatıyor. Bu yönüyle yazar, kitabı çocuk romanı kategorisine koyanları büyük bir yanılgıya uğratıyor.
Kaza sonucu ıssız bir adaya düşen, yaşları altı ile on iki arasında olan bir grup çocuğun yaşadıklarını ele alıyor kitap. Fikir ayrılıkları yüzünden iki gruba ayrılan çocukların esasında ne kadar yetişkinler gibi davrandıklarını; akılcı ve mantıkla hareket eden grubun, yüzeysel hedefler peşinde koşan grup üyeleri tarafından zamanla nasıl yok edildiğini okumak insana hayret veriyor. Günümüzde de akılcı bir tutum sergileyenlerin, popülarite karşısında bir hiçmiş gibi gösterilmesine benziyor Domuzcuk karakteri. Hâlbuki ne akla yatkın sözler etmişti Domuzcuk! Ama yuvarlak kalın gözlükleri ve diğerlerine nazaran biraz daha kilolu oluşu yüzünden bunun bir önemi yoktu. Belki bundan da öte liderlik vasfı olmadığı için kaybetmişti zavallı. Domuzcuğun aksine, halkına verdiği korkuyla ayakta kalan politikacıların taktiğini uygulayan Jack, yüzeysel bir sebeple adada ki çoğu çocuğu yanında tutmayı başarır. Onlara zayıf noktalarını hiç göstermez. Yaptığı şeylerden hiç pişman olmaz ve daha fazlasını yapabileceğine kendini inandırmıştır. Bu da doğal olarak akıl almaz zalimlikleri peşinden getirir.
··
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.