Müzik gibi evrensel bir kitap. Kitabın kahramanı Mersault, her insan kadar sıradan ama aynı zamanda sıradışı bir karakter.ince ince insanın içine işleyen bir eser.kitap hayatı o kadar gerçek bir biçimde özetliyor ki bunun farkına vardığınızda istemeden biraz üzülüyorsunuz ve o nedenle çok etkiliyor.Akıcı anlatımı her zaman karşılaştığınız veya karşılaşabileceğiniz durumları anlatır gibi olsa da, bambaşka bir kitap. Her ne ise o sandığınız aslında sanamayacağınız olması gibi birşey.Meursault ne kadar hayatı saçma gibi görse, o saçmalığın içinde yaşadığını düşünse de davranışları bilinçlidir.Hayatta yaşanacak bir şey kalmadı ve hayat en güzel yerinde bitirilmeli demişti dar ağacına götürülürken. Suçu bir adamı öldürmekti ama mahkemede annesinin cenazesinde ağlamadığı için yargılandı. Evet O kötü biriydi, annesinin cenazesinde ağlamamış üstelik ertesi gün bir kadınla birlikte olmuştu. Toplumca belirlenen kurallara uymamak insan öldürmekten daha büyük bir suç sayılmıştı. Belki ağlasaydı, vicdanlı biri sayılıp idamdan kurtulacaktı. Şu cümlenin altını çizerken, toplumda benim de eleştirdiğim noktalardan birine değindiğini fark ettim. Diyordu ki: "yıllardan beri ilk defa olarak içimde, aptalca bir ağlama arzusu uyandı, çünkü bütün bu insanların benden ne kadar nefret ettiklerini hissetmiştim." Cümlenin ifade ettiği olay, onu tanımayan insanların, kendisini nasıl bir hiddetle yargılamaya çalıştığıydı.İşlediği cinayetten bir kaç yıl hapis cezası alması gerekirken, annesine toplumun ve sözde ahlak kurallarının beklediği gibi davranmadığı için ölüme götürülen bir adamı okuyoruz.Acılarını,hayatını;toplumun istediği düşündüğü gibi değil de kendi gibi yaşadığı için yargılanan insanın romanı.Bir insanı eylemlerleri ile değil duygularıyla, ahlak değerleriyle yargılayan 'toplum'u anlatmış bir roman Mutlak suretle okunmalıdır,herkes kendinden bir şeylere bulacaktır eminim.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.