Belirli bir kesim tarafından göklere çıkartılan, Türk edebiyatının nostaljik prensesi olarak bilinen Tezer Özlü'nün çocukluğundan itibaren yaşadığı anıları ve zihninde kalanları anlattığı Çocukluğun Soğuk Geceleri kitabını bitirdim. Bahsedildiği kadar cesur ve açık sözlü bir yazar. Defalarca intihara kalkıştığı, elektroşok tedavisiyle birlikte geçen akıl hastanesi yılları yazarın kimliğini oluşturmuş sanki. 65 sayfalık çok kısa bir roman olmasına rağmen düzensiz devam eden akış sebebiyle ben çok beğenmedim eseri. Arada güzel betimlemeler ve tespitler olsa da okumadan önce kafamda çizdiğim portre bu değildi yazar için. Cesur ve aykırı olanın çok değerli olduğu yanılgısından kaynaklanıyor sanırım bu kadar fazla övgü.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.