Son zamanlarda okuduğum kitaplar içinde en güzel kitap olduğunu söyleyebilirim. Elimizde var olan ama çok fazla önem arz ettiğinin farkında olmadığımız bir organ. Göz. Her şey kırmızı ışıkta arabasında kırmızı ışığa bakarken kör olan bir adamla başlıyor. Karanlık bir körlük değildi bu bembeyaz bir körlüktü bu kuşkusuz. Gözler yitirildekten sonra ne isimlerimizin ne mesleklerimizin kısacası hayatımızda önem verdiğimiz hiçbir şeyin bir değerinin kalmadığından söz ediyor kitap. Yaşamanın tek şartı yiyecek bulup yemek. Karantinaya alınmış 250 kişi ve bunların arasında görebilen tek bir kişi var 'doktorun karısı' isimlerin artık onemli olmadığından bahsetmiştik.İnsanlar görmeye tahammül edemeyecekleri bir ortamda yaşıyorlar ve bu kaos ortamına şahit olan bir kadın. Peki ya siz, o ortamda kör mü olmak isterdiniz ya da gözleri gören biri mi olmak isterdiniz? Çoğu yerde olduğu gibi burda da kadınların fedâkarlıklarıyla, direnişiyle karşılaşıyoruz.Ve tabi onlardan istenen şeyler... Maalesef kadın burda da cinsel bir obje olarak görülmekten kurtulamıyor. " Tam anlamıyla insan gibi yaşamayacaksak tam anlamayıla hayvan gibi yaşamamak için elimizden geleni yapmalıyız diyor" doktorun karısı. İnsanlar insanları sesleriyle tanıyor sadece. İsimler, sıfatlar ve ünvanlar anlamını bir bir yitiriyor. Öldürmek ne zaman gerekir diye bir soru soruluyor kitapta ve cevap tüyler ürpertici:
Henüz hayatta olan ölünce.Demek ki gözlerimizin görmemesi bizi hayatta yaşayan bir ölü haline getiriyor. Her şey gözlerimizin var olmasıyla alakalı. Çünkü bizim yaşattığımız ve bizi bu halimizle yaşatan duygular gözlerimizden doğmuştur. Ve dünya sonunda yaşanmayacak hale gelmiştir. Herkes tek tek kör olmuştur. Caddelerde, sokaklarda araba mezarlıkları ve kör insanlar. Ve her şeyi gören bir kadın. Peki körler arasında kör olmak mı yoksa görenler arasında kör olmak mı zor??
·
1 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.