Çiçekten bir kadın.
Acılarla büyümüş, güçlü bir kadın.
Cehaletinden şair olmuş, annesizlikten. Füsun'a da, sen sakın şair olma, diye tembihlemiş...
Bu kitabı okurken her şiirde ayrı ayrı duygulandım. Çünkü Didem Madak okumaya hiç kıyamadım, hiç bitmesin istedim kitapları ve bu son kitabı. Okudukça okuyayım, okudukça onunla konuşayım istedim. Ne zaman Didem Madak okusam, kendimi onunla konuşuyormuş gibi hissettim. Kitabın sonunda Müjde Bilir'in Didem Madak'la ilgili yazdığı kısa yazısını okumaya başlamamla ağlamam da bir oldu. Hemen yanıbaşında da Didem Madak'ın fotoğrafını gördüm. Müjdeyle doktora gittiğinde kızı Füsun'dan bahsetmiş, doktorsa gülümsemiş, gülümserken başka bir yüzün arkasına gizlenmeye çalışıyordu sanki..., diyor Müjde Bilir ve Didem Madak'ın iyileşmek için elinden gelen her şeyi yaptığını söylüyor.
Kısacık ömrüne koca bir dünyayı; annen ve kızın Füsun'u, kardeşin Işıl'ı, güzel dostlarını sığdırdın.
Seni çok seviyorum.
Tüm saygılarımla ve sevgilerimle çiçek kadın.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.