‘’Hepimiz Gogol’un Paltosu’ndan çıkmadık mı?’’
Koskoca Dostoyevski’ye bu sözü nasıl bir kalem söyletmiş olabilir ki diye meraklanıp okuma kararı aldığım kitaptır kendisi.
Daha fazlasını görmek istediğimden midir bilmiyorum ama kitap, Akakiy Akakiyeviç’in palto sevdasından çok daha fazlasıydı benim için. Günümüzde bile yazarlar cümlelerini sakınarak kurarken Gogol’un o dönemde bu kadar sert bir dille (tabii ki anlayana) var olan düzeni eleştirebilmiş olması beni fazla etkiledi. Kitap, zamanının Rusya’sı hakkında fikir sahibi olmanızı sağlıyor. İstemsizce 1842 Rusya’sı ile günümüz Türkiye’sini kıyaslayıp aynı sorunların süregeldiğini görmek de geleceğe dair tüm umutlarımı alıp götürdü açıkçası. Öyle bir düzen ki bireye önündeki kağıdın aynısını yeniden yazabilince iyi hissettiriyor. Öyle bir düzen ki yanlış yapmaktan yanlış söylemekten hatta düşünmekten korkutuyor. Yanlış düşünmek diye bir kavramın var olması kadar saçma bir şey bu. En sonunda tam da Oğuz Atay'ın dediği gibi "Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.'' diyebilmekten korkuyorum..
Evet kitap günümüz bakış açısıyla değerlendirilince birçok eksiğe sahip. Ama, kitapların yazıldığı dönem zihniyetiyle değerlendirilmesi gerektiğini çok değerli bir öğretmenimden öğrenmiştim. Haksızlık etmeden okuyup eleştirilerinde de kitabın hakkını verecek tüm okurlara tavsiye edebilirim.
Akakiy Akakiyeviç, ismini bile benimsemiştim ama naiflikten kırılman beni benden aldı gerçekten. Hadi ama artık bir şey söyle diye diye okudum tüm sayfaları. Son kısımda da çıldırmadan edemedim. Hakkın rahmetine kavuşmadan konuşmadın resmen..
Yayının çevirisinden çok hoşlanmadım aslında ama yine de bu baskısını okuduğum için çok mutluyum. Çünkü basımda bulunan Noemí Villamuza resimleri beni Gogol’un cümleleri kadar etkiledi. Kitabın ruh halini sanatıyla o kadar güzel harmanlamış ki kitabı sevmesem bile resimleri için kabullenebilirdim..
Sonuç olarak Dostoyevski’nin bir bildiği varmış ve Palto boşuna realizmin öncülerinden sayılmamış. Canım Dostoyevski seni öyle iyi anlıyorum ki…
··
24 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Güzel inceleminiz ve kitap ile ilgili olan düşünceleriniz için teşekkür ederim.
Şu kısmı benim için konuya, daha doğrusu kitaba daha dikkat kesilmemi sağladı; "Kitap, zamanının Rusya’sı hakkında fikir sahibi olmanızı sağlıyor. İstemsizce 1842 Rusya’sı ile günümüz Türkiye’sini kıyaslayıp aynı sorunların süregeldiğini görmek de geleceğe dair tüm umutlarımı alıp götürdü açıkçası."
Umutlarımızın asla tükenmemesi dileğiyle Sn. Meray Su.
