Puan vermedi·272 syf.··
Beğendi
·2018 11. kitabı
·16 günde okudu
·Okunma: 24 Temmuz 2018 21:21
Necip Fazıl'ın okuduğum ilk kitabı 《çöle inen nur》du. Çok güzel bir uslupla peygamber efendimizin hayatını konu alan kitabı. Kitabı okuduktan sonra zaten ismine hayran kalmıştım. Çöle inen nur.... gerçekten de öyleydi. Sonra 《çile》 yi okudum. Hayranlığım kat be kat artmıştı. Bir insan nasıl böyle şiirler yazar her biri hakikate göz kırpan bir ışık gibiydi. Siirleri okudukca yavaşlıyordum. Derin düşüncelere dalıyordum. Bunları yazmak ciddi bir birikimle harmanlanmis bir ilham sonucu olsa gerekdi diyordum kendi kendime. Çile adeta fırtınadan sonra durulmuş bir havaydı. Ne de olsa dolmadan taşamıyor insan. Iste 《o ve ben》bu fırtınanın, Necip Fazıl'ın bu şiirleri yazmasına sebep olan kendi hakikatinin arayış serüvenini kitabıydı. Nasıl dibe vurduğunu, hayatının bir insanla nasıl değiştiğini bizlere anlattığı kitabı . Iyi ki dedim kendi kendime böyle bir kitap yazmış. Onu ondan kim daha iyi anlatabilirdiki. Bize onu çok daha iyi tanıma fırsatı verdi. Böylelike bizim de hayatımızı gözden geçirip suan ne yaptığımızı ve ne yapmamız gerektiğini oturup düşünmemiz de yardımcı olacak. Kendi serüveniyle bizim hayatımıza dokunacak.
Kitapta en beğendiğim noktalardan biri körü körüne şeyhine tapan bir murid profilinden arı olmasıydı. Zaten Abdulhakim Arvasi hazretlerinin de böyle bir insan olmadığını yer yer belirtmişti. Ki günümüzde bundan yoksun devam eden bir sistem var. Kula kulluk olmak yani ne yazık ki.
Takdir edilmeye şayan bir insan. Cesaretiyle, basîretiyle, İlmiyle.
Bu kitabı bitirdikten sonra anladım. 《 çöle inen nur》u《çile》yi.
Ve tabi Necip Fazıl'ı anladım. Kendimce...
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.