1984’ten bahsederken, ‘’kurgu kitabı’’ ya da ‘’bilinmeyen bir gelecekte’’ gibi ifadelerin kullanılmasına anlam veremiyorum. George Orwell bu kitabı yazarken eğer cidden kurgu kitabı olduğunu düşündüyse de ileri görüşlülüğünü tebrik ediyor ve resmen günümüzün anlatıldığı bu kitabın kurgu olarak görüldüğü o zamanda yaşamak istiyorum. İnanabiliyor musunuz bu kitapta düşünmek bir suç! Günümüzde değil mi? Cidden asıl mesele teleekranlarla izleniyor olmak mı yoksa sürekli bizi izleyen somut bir teleekran olmadığı halde düşünememek mi? İnsanlar Büyük Birader’e olan sevgilerine, saygılarına değil; düşünmeye ve Emmanuel Goldstein’e olan nefretlerine inanıyor. Nefretle besleniyor, nefretle şekil alıyor. Evet her gün iki dakikalık nefret seansımız yok (!) ama bizim de fikirlerimiz nefretle oluşuyor. Eski despotluklar, ‘’şunu yapmayacaksın, bunu yapmayacaksın’’ diye buyuruyordu. Totaliterler, ‘’şöyle yapacaksın, böyle yapacaksın’’ diye dayatıyorlardı. 1984’te ise ‘’sen aslında şusun, aslında şöyle düşünüyorsun, şuna inanıyorsun’’ diye bastırılıyor. 1984 fazlasıyla tanıdık gelmiyor mu? Kitapta şöyle bir cümle vardı: Nasılını anlıyorum, nedenini anlamıyorum. Sürekli bir barışın sürekli bir savaş anlamına geldiği bu dünyada nedenini nasıl anlayabiliriz ki? Sanırım ben nasılını bile anlayamıyorum. Kitabın en umut bulduğum kısmı düşünmeyi engellemek için kelimeleri aza indirgemeye çalışmalarıydı. Düşünerek var olan düzeni değiştirebileceğimizi hissettiriyordu. Kitap bittikten sonra bile uzunca bir süre ‘’101 numaralı odaya gitseydim karşıma ne çıkardı?’’ ya da ‘’acaba sonum cidden 101 numaralı odada mı bitecek?’’ ya da ‘’1984 mü bildiğimiz 2018 be bu’’ demekten kendimi alamadım. Özetle devlet kavramına en uzak ama var olan devletin tanımını yapan tüm zamanlara hitap eden bu kitabı okumadığım zamanlarda nasıl yaşadığımı sorguluyorum.
‘’Belki de özgürlük iki kere iki dört eder diyebilmektir.’’
··
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.