Kitaba ilk başladığımda açıkçası, İlber Ortaylı'nın Atatürk'ü anlattığı gibi bir anlatım bekliyordum. Yani daha çok tarihsel anlatıma dayandırılmış cümleler beklerken, kendimi Atam'ın yanındaymış gibi hissettiren bir anlatımın içinde buldum.. Ve bunun için Yılmaz Özdil'e teşekkür ederim.
Fakat olumsuz olarak gördüğüm bir şey vardı ki eleştirmeden geçemeyeceğim. Yılmaz Özdil kitabını, son derece mühim bir konu hakkında yazılan bir kitap gibi değil de daha çok günlük yazdığı köşe yazarlardan bir derleme yapmış gibi yazmış. Belki de okura karşı daha samimi, daha onlardanmış gibi görünmek istedi bilemem niyetini fakat bu benim tarafımdan baktığımda biraz eksi bir gözlemdi. Bunun haricinde olayları kronolojik sıralamaya göre anlatmaması da kitabı yine diğerlerinden farklı kılıyor ve aynı zamanda okurun biraz kafa yormasını istediğini yansıtıyor gibiydi..
Olayların detaylarına inebilmek, Atatürk hakkında bu denli bilgi toplayabilmek, elinden geldiğince Atamızın söylediği sözleri eksiksiz paylaşmaya çalışmak büyük ustalık, büyük emek.. Bu verdiği emekler için ayrıca teşekkürler Yılmaz Özdil.
Kitabın sonlarında Atamızın ölümüne çok az kaldığı o zaman dilimini anlatıp, son olarak 10 Kasım tarihini bir fotoğraf ile ilişkilendirildiğini gördüğümde gözyaşlarıma hakim olamadım..
7'den 70'e her kesimin -din, mezhep, ırk ayırt etmeksizin- okuması gerektiği bir kitap olduğuna,
herkesin kendine böyle bir lideri örnek edineceğine hiç kuşkum yok.
Keyifli okumalar..
··
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.