"Bu kadar iyi yazmayı bilmiş bir kadını ben -ben derken, pek çoğumuzu kastediyorum tabii- niçin bilmiyordum? Niçin Türkiye'de kimse -yani pek çoğumuz- Safiye Erol adında bir yazardan haberdar değildi?" diye uzun bir yazı yazıyor Radikal'de Murat Belge. Yine kendisinin de deyişiyle Selim İleri "Ey ahali! Burada iyi bir yazar var!" diye çırpınıp duruyordu. Hakikaten biz Safiye Erol'dan ve onun muazzam eserinden -eserlerinden- neden haberdar değildik ve neden hâlen değiliz? Filhakika sebepleri çoktur. Ama diyorum, belki de haberdardık ve hatırlamak istemedik. Unutkanlığımızın üzerine çekilen hatırlamak fiili bizi olduk olası daima rahatsız etmiştir. Tüm bu düşünceler dimâğımın bir köşesinde otururken, bahsi Ciğerdelen'den açmak belki daha kışkırtıcı olacaktır. Eser, klasik bir örgüye sahip olsa da çok katmanlı tabirini kaldırabileceğine inanıyorum. Doğu'nun ve Batı'nın damıtılmış düşünceleri, milli kültür, milli hüviyet problemleri bir yana halk edebiyatı, divan edebiyatı, mûsikî, tasavvuf ve Yunan mitolojisi ile kurduğu metinlerarası bağlar da romana büyük bir zenginlik kazandırmış. Hatta öyle ki olaylar bu sayede daha fazla mistik bir güce erişmiş. Denilebilir ki Ciğerdelen mistisizmin gölgesine yaslanıp, ondan güç almış bir romandır. Eserin yedi peçesini kaldırıp özüne ulaşmak gerekiyor. Ciğerdelen kimi zaman Türk'ün kanayan ve korumak istediği yarası kimi zaman da insanın içindeki kendi sızısıdır. Aşk, ancak ve ancak Safiye Erol'un kelâmında böylesine kendinden geçebilirmiş. Bu yüzden Ciğerdelen'in derinliğini anlatabilmek için yine Safiye Erol'un sözlerine başvuruyorum:
- En çok sevdiğim de odur, Ciğerdelen.
-Niçin en çok onu sevdiniz?
Manalı bir gülümseyişle elini göğsüne götürerek...
-Deldi, deldi de ondan, diyor ve ilave ediyor:
-Bunu yazarken on iki kilo kaybettim. İki defa bayıldım. Bitirdikten sonra hasta yattım.
-Niçin?
-Feylesof Nietzsche'nin bir sözü vardır: "Büyük eserler müelliflerinden intikam alırlar."
··
147 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.