Sonunda seni bitirmeyi başardım Oblomov. Seni tanımayı çok istemiştim gerçekten. Tanımak da güzeldi. Kitap da en hareketsiz sendin ama en çok da seni anlatan bölümler hareketliydi, akıcıydı bazen de komikti. Hiçbir şey yapmadın ama sen böyle mutluydun. Belki de değildin. Zaten senin için mutluluk çok da önemli değildi bence. Öyle olsa mücadelesini verirdin herhalde. Kıyı da köşede olmak istiyordun. İstediğin gibi de oldun.
Aslında senin amaçsız ve durağan hayatın sıkıcıydı başkalarına göre. Ama mutluluğu doruklarına kadar yaşayan sevdiğin kadın da sıkılmaya başladı hayattan. Çünkü artık yaşamda keşfedecek hiçbir şeyin kalmadığını düşünmeye başladı. Yani çok mutlu olmak da bir zamandan sonra çok da mutluluk vermiyordu insana. Sen
hem çok şey yapmak istedin hem de hiçbir şey yapmak istemedin. Zaten burda önemli olan sen değildin Oblomov. Burda önemli olan Oblomovluk hastalığıydı. Ben seni sevdim ama yine de Allah bu hastalığın şerrinden korusun bizleri.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.