Arabamdan adımımı atar atmaz burnumun dibinde bitti. "Tanrım!" göğsümü sıvazladım.
"Bunu yapmayı keser misin, lütfen?"
"Neden" Başını aşağı indirdi. "Artık bizi biliyorsun."
"Evet, ama bu normal bir insan gibi yürüyemeyeceğin anlamına gelmiyor. Ya annem görse seni?"
Sırıttı. "Onu büyüler, hayal gördüğüne ikna ederdim."
Onu itip geçtim. "Akşam yemeğini annemle yiyorum."
Daemon önüme fırlayıp çığlık atmama neden oldu. Ona bir yumruk savurdum ama yana kaçtı. "Tanrım! Beni korkutmak hoşuna gidiyor."
"Kimin? Benim mi?" Gözleri masum bir ifadeyle koca koca açılmıştı. "Akşam yemeği ne zaman?"
"Altı da." Ayaklarımı yere vura vura basamakları çıktım. "Ve sen davetli değilsin."
"Sanki ben seninle yemek yemeye bayılıyorum da," diye cevabını yapıştırdı. Ona bakmadan hareket çektim.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.