Oyunlarla Yaşayanlar, Oğuz Atay’ın oyun türünde yazdığı, Türklerin batılılaşma macerasını anlattığı eseridir. Romanın baş kahramanı Coşkun Ermiş, anlaşılamamış, yalnızlaşan silik bir aydın portresidir. İçindeki bunalımdan, yalnızlıktan da oyunlar yardımıyla kurtulmaya çalışır. Oğuz Atay milletinden ve geleceğinden oldukça ümitsizdir. Hatta o kadar ümitsizdir ki Coşkun’un oğlunun adının Ümit olma ironisini yapmayı da ihmal etmez kanımca. Buna rağmen topluma seslenmeyi de ihmak etmez. Kimi yazarların aydın kimliğine bürünerek halka karşı takındığı tavrı da eleştiren Oğuz Atay, milletine neden geri kaldığını açık açık sormaktan da geri kalmaz.
Bu noktalar dışında kadın karakterlerin onu anlayamadığını görmekteyiz. Emel Coşkunun yazdıklarını beğenmektedir. Karısı Cemile ise onun yazdıklarını saçmalık olarak görmektedir. Cemile Coşkun Ermiş’in eleştirdiği her şeyin tam karşısında durmaktadır. Oyunda dikkat çeken bir nokta da Tanzimat’ın getirdiği ikiliğin yansımaları.. bir yandan Van gogh bir yandan Osman Hamdi örneğinde olduğu gibi. Şu an günümüzde olduğu gibi bir yanımız Doğu bir yanımız Batı’da kalmış durumdayız. Ne birinden ne diğerinden vazgeçiyoruz. Bu durumda ikiliği, kimlik çatışmalarını beraberinde getiriyor. Son olarak Coşkun Ermiş’in karamsarlığı, anlaşılmazlığı, yalnızlığı, hayatı bu kadar ciddiye alışı, oyunla gerçeği birbirinden ayırmaması en etkileyici kısımlarıydı.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.