İnceleme yazmayalı uzun zaman oldu. Aslında bu konuda çok istekli değilim ama Canan’ı okuduktan sonra inceleme yazmak için yanıp tutuştum desem yeridir. Peyami Safa’nın okumuş olduğum sekizinci kitabı Canan oldu. Yazarın külliyatını bitirmeyi hem istiyorum hem de istemiyorum. Bu ikilemde kalışımın sebebi; yazarın oluşturmuş olduğu duygu durumlarını tekrar yaşayamayacağım endişesi olsa gerek.
İncelememe gelecek olursak, kitaptaki karakterler içerisinde bana Lami çok güçlü geldi. “İnsan başına gelecekleri bile bile neden hata yapmaya göz yumar ki?” dedirtti. Hataların sonucunu illa yaşayarak mı görmemiz gerekiyor? Neden hata yapmakta ısrar ediyoruz? Gibi gibi sorular kafamda döndü durdu. Sonuçta bazı durumlar yaşanmadan da öngörülebiliyor.
Kitapta en çok Bedia için üzüldüm. O güzelim ev kadınının hayatı, bir başka kadın uğruna yerle bir oldu. Burada şunu anladım ki güzellik kavramını tekrar sorgulamam gerekiyor. Kitapta yer alan birçok erkeğin başını döndürecek kadar yüce bir şey mi? Selim aslında bununla ilgili der ki: Bir kadın harikulade güzel olabilir, fakat sevilmesi için bu mühim bir sebep değildir. Bunu söyleyen bir arkadaşın kitabın ilerleyen noktalarında arkadaşlığını da sorgulamış oldum.
Ayrıca Bedia ile Lami arasında geçen konuşmalarda ruhsal gözlemlere yöneldim. Sanki onların bulundukları ortama gidip bir onun yüz ifadesine, bir diğerine bakarken buldum kendimi. Hatta dayanamadım: “Siz neler yapıyorsunuz böyle?” diye haykırmak istedim.
Ah, Peyami Safa sen nasıl yazarsın böyle şeyler(!) Ben okurken dayanamadım; sen yazarken nasıl dayandın, yüreğin nasıl kaldırdı bunları düşünemiyorum. Evet yine beni kalemine hayran bıraktın. Sen iyi ki bu dünyaya gelip yazar olmuşsun.
·
6 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
