Samipaşazade Sezai'nin Türk edebiyatında kölelik-esaret konusunu ele alan romantizmden realizme geçişin ilk örneği olan ayrıca kendisine ait tek romanıdır.Özgürlüğü elinden alınan bir insanın hayatının hiç bir alanında tam bir fert olarak yaşayamadığı yetmiyormuş gibi aşkı yaşama hakkının da olmadığını anlatır.Bu durumda hayatı,aşkı çıkmaz bir sokağa girer.Tam anlamıyla yaşayamadığı hatta başlangıcının bile olmadığı hayatının,aşkının sonunun da olmadığını anlar.Zavallı kızcağız kendi gözyaşlarıyla kendi hakkı olan hem hürriyetine hem de aşkına kavuşup onu sonsuzluğa taşıdı.Kim bilir belki de onun sergüzeşti son dediğimiz yerde başlamıştır.