Oğuz Atay'ın üslubu ve anlatım tekniği, sıradışı tarza sahip bir çok yazar için bile fazlasıyla sıradışı bence. Romanın bulanık bütünlüğü içinde bireyselci yaklaşımına ait tonların en çarpıcı şekilde vurgulanabileceği bir method kullanmış Oğuz Atay. Hatta bu methodu icat etmiş diyebiliriz. Gerçi bu zaten ilk romanı 'Tutunamayanlar'için de geçerli. Bu açıdan 'Tehlikeli Oyunlar' ikinci bir 'Tutunamayanlar' sayılabilir. Selim Işık ve Hikmet Benol aynı acımasız dünyanın iki ayrı hazin tezahürü gibi. Nitekim intihar metoforu iki romanda da aynı eksen etrafında döndürülüyor. 'Tehlikeli Oyunlar' sosyal medyada dönüp duran '...albayım' yılışıklığından ve bir kaç beylik cümleden çok daha fazlası doğal olarak. Okumak için enteresan şeyler arayacak kıvama gelmemiş okuyucular için zor bir kitap sayılır. Fakat okumakta inat edenler için fazlasıyla dolu ve her kelimesiyle lezzetli bir dünya Oğuz Atay'ın labirentleri ve mizah kurgusu.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.