Uzun Hikaye...
""Ben o zamanlar on altı yaşındaydım, lise birde. İnce uzun bir oğlan. Saçlarım kirpi gibi dik duruyor; ne yana, ne geriye taranmıyor, beni deli ediyordu.
Babam "İnatsın inat... İnatçı adamın saçı yatmaz. Dedene çekmişsin besbelli. Keşke annene benzeseydin." diyordu.
Keşke...""
Vagondan Ev
Belki her şeyin bittiği, belki her şeyin başladığı yer. Annesini kaybedip acıyı, yalnızlığı, kazandığı yer. Hayata bir kez daha sıfırdan başladığı yer.
Bir çarkıfelek misali sürekli başladığı noktaya dönen bir oğlan. Kaderi de tıpkı kirpi saçları gibi babasına benzeyen, memleketini tanımayan, tanıyacak bir memleketi olmayan bir oğlan. Sosyalist Ali Bey' in oğlu...
Ali Bey' in Münire' ye aşkıyla başlar her şey. Kaderin kahpeliği ilk kez sahneye çıkar. İkisinin birbirine sevdası yetmez bir olmaları için. "Davul bile dengi dengine" denir ya hani, bundan sebeptir belki de ümitsizlikleri. Sabırları yettiğince beklerler, tükenen sabırla kaçarlar. İzlerini kaybettirene değin şehir şehir giderler. Bu kaçış macerası sırasında bir oğulları olur. Oğullarının anısında ise üçünün birlikte en son yaşadıkları "Vagondan Ev" kalır geriye. Sizin hiç "Vagondan Ev" iniz oldu mu ya da hiç "Vagondan Ev" gördünüz mü? Onların oldu. Bir "Vagondan Ev" leri bir de sevgileri vardı zaten. Bir "Vagondan Ev" leri bir de acıları vardı zaten. Bir "Vagondan Ev" leri bir de kaderleri vardı zaten. Ama "Vagondan Ev" leri hep vardı; anılarında, düşlerinde, kederlerinde...
Klasik bir hikayedir onlarınki ama hikayedir işte. Uzun Hikaye.
Merhabalar,
Çok beğendiğim bir kitapla karşınızdayım. Azıcık klasik bir hikaye ama AZICIK. Umarım sizlerde okuyup beğenirsiniz. Yukarıda sizlere biraz bahsettim. Biraz tanıtım yazısı gibi oldu ama içime çok sindi.
Hepinize Keyifli Okumalar Dilerim =))
··
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.