Şu an kitap bitti ve anında yazmak istedim hislerimi. Öncelikle işe kendimi eleştirerek başlamak istiyorum. Yıllardır yabancı yazar okumayı tercih ederdim. Okuduğum birkaç tane Türk yazar var, o kadar. Bir dilci olarak dilin tınısını, duygusunu hep göz ardı etmiştim bu güne kadar. İşin içine çeviri girmeyince her şey daha güzel oluyormuş meğer.
Ayşe Kulin ile ilk defa ‘Gizli Anların Yolcusu’ kitabıyla tanışmıştım. Seri olduğunu öğrenince Bora’nın Kitabını da aldım fakat kapağına olan ön yargımdan kurtulup bir türlü başlayamadım. İlk kitabı nefes nefese bitirmiştim. Fakat İlhami’den çok Bora’nın hayatını merak ederek yazara içten içe hayıflanmıştım da. Meğer Boranın hayatı öyle satırların arasında anlatılacak bir hayat değilmiş.
Anlatımıyla girdabına almıştı beni yazar. Sürükleniyordum. Boranın öğrendiği her bir gerçekle kalbim sıkışıyordu adeta. Ara ara geçmişe gidişi daha bir kötü ediyordu beni. Sonunda gözyaşlarımla genişleyebildi kalbim ve tekrar nefes alabildim.
Bu kitabın beni bu kadar etkilemesinin en önemli sebebi bu yaşananların kendi ülkemde hala yaşandığını biliyor olmam. Aynı kültürü ve milleti paylaştığım insanların bu denli acılarla başa çıkma mücadeleleri ya da yenilişleri… Her olayda ah diyorum içimden, ah nasıl dayanmışlar bu acıya. Nasıl akıllarını kaybetmemişler. Ve sonunda şunu öğreniyorum; demek ki gerçekten her zaman bir umut varmış ve her acı hafiflermiş.
Kitabın içeriğinden bahsetmek yerine sadece bir alıntı yaparak bitirmek istiyorum;
“Lokumu ağzıma attım. Bir gül tadı ağzımda… Cemile’ye bir kese kâğıdının içinde, yüz gram lokum alıp götürmüştüm cebimize para girmeye başladığı günlerde. İçinden bir tane alıp yemiş, gerisini yemeye kıyamadığı için sandığına saklamıştı. Bir yıl sonra annem bulmuştu kurtlanmış lokumları. Kardeşimin kısa ömrüne sığdırdığı, nadide tatlardan yegâne nasibiydi tek bir güllü lokum. Lokumu yutamadım, ağzımdan çıkartamadım, lokma büyüdükçe büyüdü ağzımda. Biraz suyla yuttum.”
·
170 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.