Stefan Zweig'in bu yaşıma kadar neden okumadım diye pişmanlıkla okuduğum ikinci kitabı ( tabi kendisinin yazdığı son kitap ). Kitabı yazdıktan kısa bir süre sonra eşiyle intihar etmesini öğrenmem kitabı alıp hevesle okumama vesile oldu. Bazı arkadaşlarımızın yazdığı gibi kitap bende delicesine satranç oynama isteği oluşturmadı ya da satranca farklı bir bakış açısıyla yaklaşmama neden olmadı. Beni asıl sürükleyen Dr.B'nin yaşadıkları ve onun ruh halinin mükemmel bir şekilde içime işlemesi oldu. Eminim okuyan herkes o ruh halini bizzat iliklerinde hissedecek ve kitap bittikten sonra da tesiri altında kalacaktır. Çok güzeldi; okuyunuz, okutturunuz efenim :)
·
1 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Senin için "yasak" dediler.
—yasaklar çiğnenmek içindir, dedim.
Senin için "imkânsız" dediler.
—önemli olan imkânsızı başarmak, dedim.
Senin için "olmaz" dediler.
—dünya da olmayacak şey yok, dedim.
Senin için "zor" dediler.
—kolay olsaydı değeri olmazdı, dedim.
Onda bulduğun "nedir ki" dediler.
—herkeste arayıp bulamadığım, dedim.
Senin için "o ne" dediler.
—hayattaki gülen yüzüm, dedim.
Ona öyle nasıl "bağlandın" dediler.
—ben değil o " bağladı " dedim.
Oda senin gibi "sevdi mi " dediler.
İşte cevap veremediğim tek şey buydu.
Eğer bunu bilmiyorsan "vazgeç " dediler.
—vazgeçecek olsaydım sevmezdim, dedim.