Momo ,zamanın bolluğu içinde yaşanılan yokluğu anlatıyor . Oysa her şey ne kadar da yakınımızda ve her şey ne kadar da yaşanılası. Kendi döngümüz içinde zamanı eritip bencilleştirmişiz. Bu zaman benim , başkasının asla olmamalı diyoruz .
İnsan insana denk geldi mi insandır gerisi hep maddedir . Ve hepsi bir gün yok olup gidecektir insanlık dışında .