Yalnızlık…. Hepimizin kaçıp saklandığı, yanında birisi olmamasından korktuğu o muhteşem kelime… Korkmuyorum ben artık mesela.. Hep kendini yalnız hisseden bir kız çocuğuydum eskiden. Kaçıp saklanacak, sığınacak bir liman arayan. Sonra kimseyi bulamayan. Ama artık kimseyi aramıyorum, kendi kendime liman olmayı, kendime sarılmayı öğrendim. İnsan kendi kendinin limanı olmalıdır belki de. Ağlatmıyor da artık bu yalnızlık, mutluluk veriyor bana. Kimse olmadan da yaşayabilme; ama insanlarla da rahatça iletişim kurabilme mutluluğu. Kendi başına zorluklarla mücadele edebilme mutluluğu. Size ne ifade ediyor bu kelime?
Mutluluk…. Herkesin sonsuz olmasını istediği ama anlık bir şekilde gelip geçen, yerini bir anda üzüntüye kedere bırakan bir içsel duygu bu da. Ama toplum içinde insanın başarısını bile etkileyen bir duygu belki de yeri geldiğinde. İnsanın olmazsa olmazlarından belkide. Doğamız belkide bizi hep mutlu olmak istemeye itiyor. Ama bakın onu bile hep başkalarından bekiyoruz. Annemiz, kardeşimiz, arkadaşımız ve diğerleri bir şeyler yapsın bizi mutlu edecek diyoruz yeri geliyor içimizden. Ama kaçımız kendi kendini mutlu etmeyi biliyor. Kendi kendiyle kalmak insanlara neden bu kadar zor geliyor mesela?
Siz bu dediklerimi düşünürken bende kitabımız hakkında birazcık yorum yapayım…
Petersburg’ta herkesin yazlığına çekildiği bir mevsimde yalnızlığıyla başbaşa kalmış bir şekilde boğuşan bir adam. Sokakta bir direğe yaslanmış bir yıldır beklediği adamın gelmeyişine, yalnızlığıyla başa çıkamayışına ağlayan bir kadın.Bu adamla kadının dostluğu üzerinden aşkı, yalnızlığı, sevinci, mutluluğu çok güzel işlemiş Dostoyevski o edebi diliyle. Mutlaka okumanızı tavsiye ederim.
··
333 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.