Normalde öykü okuyucusu değilim. Ama ders çalışırken öykü okumak gerçekten zihni dinlendiriyormuş. Hele ki içerisinde Zweig psikolojik tahlilleri barındırıyorsa, kitabın içerisine girmeden edemiyorsunuz. En sevdiğim öyküsü-hepsi birbirinden güzel- alacakaranlık hikayesi oldu. Hayalimizdeki kişiye yüklediğimiz anlama aşık oluyoruz aslında. O tasvirlerimize uygun başka bir insan çıktığında yine gözümüz hayal kurduğumuz(özellikleri yakıştırdığımız) kişiyi arıyor nedensiz. Sanırım insan gerçekten ne aradığını bilmediği yollarda yürümeyi çok seviyor...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.