‘ Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar. ‘ diyerek bir giriş yapıyor Sadık Hidayet. Ben bu başlangıcın üzerine oturup saatlerce düşünebilirim. Sadık Hidayet ilk böyle sesleniyor bize. Buradan belli kitabın ne kadar derin olduğu. Derdi var kendisinin, hatta derdi değil dertleri var, karşı koyduğu bir şeyler var, kopukluk var kitapta. Bir kaçış var. Büyüdüğü toprakları, aynı sokakta yaşadığı, hayatının belli bir döneminde her gün gördüğü yüzleri eleştiriyor Hidayet ve bunu öyle bir üslup ile yapıyor ki kendisini benim okuma listemde başa çekiyor.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.