Tarık Tufan ve kitaplarıyla bir imza gününde tanışmaya nail oldum. Kitabını okuduktan sonra iyi ki de tanımışım bir nebze de olsa iç dünyasına misafir olmuşum diyorum.
Kekeme çocuklar korosu... Kitabın ismini ilk okuduğumda ne ilginç isim diye içimden geçirmedim değil. Meğerse kitabın ismini okuduktan sonra anlamlandırabildim. İnsanların Avaz Avaz bağırmak istedikleri halde içine kapanmaları , bağırsalar bile etrafta duyacak kimselerin olmayışı... Sesi çıkmayan bir neslin hikayesi aslında...
Kitap bittikten sonra ne okuduğumu anlayamadım başta. Okuduğum satırların tarifini yapamadım. Gerçi insanların acısının tarifi nasıl yapılır bilemiyorum o da başka konu ya... Okuduklarım ne öyküden ibaret ne de romandan. Sürüklendiğin yerde kalıyorsun adeta. Meğerse tarifi zor yaşanmışlıklardan ibaretmiş anlatılanlar. Ben pek bilmem 90 lı yılları. Hiçbir şeyin farkında olmayan. Bir bebektim o zamanlar. Allah rahmet etsin dedem anlatırdı bazen çocukluk yıllarımda. Şimdi daha iyi anlıyorum dedemin anlattıklarını özellikle müslüman kardeşlerimizin neler çektiklerini...
90 lı yılların yasaklarında boğuşan,şiddete uğramış insanların,küçük yaşta tecavüze uğramış, iş bulamayınca intihar eden, konfeksiyonda çalışan o saf temiz çocuk işçilerin korosudur anlatılanlar. Hayatınızın bir yerlerinde bu koronun seslerini duymanız dileğiyle...
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.