kitap yorumu1000Kitap
#kitapyorumu
#Refakatçi
Kuzey Ümit Mutlu
Okuduğum her satırda beni hüzünlendiren bir kitap oldu. Nefes alışlarım değişti, yaşanılan acıları okudukça migren ataklarım arttı.
Duygu’nun bir anda sancılanmasıyla başlayan süreçte daha hastalığın tanısı konulmadan yapılan işlemlerle organ nakli ihtiyacı belirdi.
Duygu bir anneydi minicik oğlu Kuzey Doruk için mücadele veriyordu. Direniyor tüm ağrılara ve acılara evladı için katlanıyordu. Eşi Ümit hastalığının her anında yanındaydı. Duygu direndikçe tedavi süreci ve uzadı. Beklenen organ bir türlü bulunamadı. Enfeksiyon kaptı, psikolojisi bozuldu, acılar çekti.
Boğazından aylarca yemek geçmedi. Kablolarla yaşama tutundu. O bir anneydi ve evladına sarılarak mutlu olmak tek hayaliydi.
Hayat mı çok acımasızdı yoksa insanlar mı çok duyarsız?
Organlarını bağışlamak, bir anneyi evladına kavuşturmak bu kadar zor olmamalıydı.
Dinimizce haram diye öğretilen organ bağışı oysaki sadece uydurmaydı.
Yaşanmış bir hayat öyküsünün satırlarını okuduğum bu kitap resmen beni dağıttı.
Şimdi soruyorum herkese bir evladın annesiz büyümenin sorumlusu kim?
Yanlış teşhis koyarak müdahale eden doktor mu?
Organlarını haram diye bağışlamayan duyarsız vatandaşlar mı?
Hastalığının ne olduğunu farketmeyen Duygu mu?
Hepimiz suçluyuz hala organlarımızı bağışlamadığımız için.
Hepimiz suçluyuz bir evladı annesinden ayrı bıraktığımız için.
Hepimiz suçluyuz Duygu’ya o acıları yaşattığımız için.
Çocuklar annesiz kalmasın. Kimse sevdiklerinden ayrı kalmasın.
Bir umut ışığı da biz olalım organlarımızı bağışlayalım.
Nur içinde yat Duygu
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.