Susanna Tamaro’nun okuduğum üçüncü kitabı Sonsuza Kadar.. Adı ve kapak tasarımı insana “olsa olsa bir aşk öyküsüdür” diye düşündürdü bana ilk izlenim olarak. Evet bir aşk ama ne aşk! Oğlu ve çok sevdiği karısının kaybı ile kavrulan bir adamın aşkı.. ve nasıl kendini bulduğu anlatılıyor. Hani diyor ya şair “Acılar da sevinçler gibi olgunlaştırır insanı..” O dizelere nazire yaparcasına yazılan şu satırlara ne demeli: “Kader benim için başka bir yol çizdi ve ben bu kaderle hesaplaşmak zorunda kaldım. Başlangıçta zordu, çok zor oldu ama sonra zamanla kaderin kendinle karşılaşmak için aşman gereken yoldan başka bir şey olmadığını anladım.”
.
·
111 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.