Mavi rengi severim ama her tonunu değil.Buz mavisi,parlement mavisi,elektrik mavisi....bir de hüzün mavisi var hayatta.Hüzün mavisi nedir bilirmisin sen?Öyle yüzeyel yaşamlarda bulamazsın onu,çok daha derin yaşamak lazım hayatı.Deniz kıyısında değil,okyanus derinliklerinde belki.yakından bakınca her renk karışmış bu maviye.Uzaktan bakınca kendine has ,olgunlaşmış bir renk.Bir ağırlığı var onun da olgun insanlar gibi.derin yaşamak lazım gerçekten,hissederek.Kıyılarda oyalanma karart gözünü.O maviyi görmek kolay değil öyle,gerçekten yürek işi.
Ben bu yazıyı 2004 yılında yazmışım ajandama.Tezer Özlü'nün bu kitabı beni taa o yıllarıma götürdü,dejavu oldum sanki "ben bu duyguları sanki daha önce yaşamıştım"dercesine.Hüzün kokan bir kitap.Sadece yaşanmışlıklardan değil,yaşanmamışlıklardan doğan bir hüzün.
Çocukluğundan başlayıp,psikiyatri kliniklerine dek uzanan hayat öyküsünü değil,yaşam boyu hissettiklerinin öyküsünü anlatıyor.Şiirsel bir anlatımı var,hissettiğimiz fakat dile getiremediğimiz duyguların sözcüklere dökülmüş hali var.
Kurtlarla Koşan Kadınlar'ı okurken araya sıkıştırmıştım,ilk kez bu yazarı okuyorum.Farklı bir deneyimdi benim için tavsiye ederim.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.