Kaçak olan Boris; aileye, ülkeye daha açıkçası sevdiğine kavuşmak, ulaşmanın hikayesini anlatıyor. Bu özlem öylesine büyümüş ki içinde “siz yolun ne tarafta olduğunu söyleyin, ben yürüyerek giderim” demesi açıkçası beni benden almıştır. Nitekim aklına gitmeyi koyan; ülkesini, ailesini bir an olsun aklından çıkarmayan Boris’in azmi takdire şayandır. Lakin sonu maalesef hüzündür.
Çok sevdiği kitaplarından, evi gibi benimsediği dükkanından koparıp götürülen Sahaf Mendel ise gittiği yerde kimseyle de tek kelime konuşmuyor. Kitap okurken gözünden çıkarmadığı gözlük artık yerle bir ve tuz-buz olmuştur. Hazin bir sonra ölümü gerçekleşiyor Sahaf Mendel’in. Özetle kitapta belirtildiği gibi “Savaşın kültüre barbar saldırısı” olarak gerçekleşiyor hikaye. Durup, düşününce yaşanılan bu dünyada bu olayın yaşanma ihtimali nerden baksan %100. Bu hayatta böyle bir insanın geçmiş olma gerçeği, olayın gerçekliği resmen yaşanılan yerde buz gibi rüzgarlar estiriyor. Üşütüyor insanı.
Şimdiden keyifli okumalar diliyorum. Bakalım siz neler hissedeceksiniz, düşüneceksiniz kitabın sonunda…
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.