Tehlikeli Oyunlar’la başlayan Oğuz Atay serüvenim, Korkuyu Beklerken ve nihayet Tutunamayanlar’la devam etti. Okumak için çok heveslendiğim fakat asla kendimi hazır hissetmediğim bir kitaptı. Özellikle bu ara tatili seçtim okumak için. Nereye kadar okumaktan kaçacağım dedim. Nihayetinde okudum. Açıkçası okurken çok ama çok fazla zorlandım. Daha önce okumuş kişilere danıştım. Anlamadığımı düşündüğüm için kendimde bir sorun aradım. Bir ara kitabın ilerlemediğini düşündüm. Yarım bırakmak hiç aklımda yoktu. Öyle ya da böyle bitirecektim. Bitirdim de. Fakat kitabı çok fazla irdelemeye kalktığımda kafamın çok karıştığını fark ettim. Fazlasıyla can sıkıcı bir durum. Arkadaşımın desteğiyle bitirdim diyebilirim. Bütünü anlayamıyorsan, parça parça geçen olayları benimsememi, bunların bütünü kavramada yardımcı olabileceğini söyledi. Öyle de yaptım. Yine de birçok şey havada kalmış gibi hissediyorum. En çok zorlandığım kısım bilinç akış yöntemiyle yazılmış kısımdı. Sık sık "Ben şu an ne okuyorum, sorun bende mi?" sorularını sordum kendime. Çok dağınık konuştuğumun farkındayım. Özür diliyorum. Kesinlikle ikinci kez okunulması gereken bir kitap benim için. İnsanı okurken buhrana sokuyor, evet. Okurken Tutunamayanlar’a tutunmaya çalıştığımı düşündürdü sık sık.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.