Akşamüstü başlamıştım, az önce bitti. Karakterler bir yana bir ara Steinbeck'in Curley'nin karısını işleyişinden, işçilerin ondan bahsetme şekillerinden hoşlanmadığımı düşündüm, sonra okudukça okudukça her şeyin, Zenci Croocks'un, yaşlı Candy'nin, köpeğinin, Slim'in, Carlson'ın alabildiğine realist alabildiğine hayattan detaylar olduğunu gördüm. Öyle yol üstü gibi karakterlerdi ve hiçbiri doğruluk timsali değildi. Ben az sonra eve gitmeyi beklerken hepsinin yuva olgusundan bu denli uzak ve böylesine muhtaç oluşu çok kırdı beni, en çok da Lennie'nin. Lennie benim için biraz Hasan, biraz Zeze gibiydi. Kıyamadım, okudukça daha çok kıyamadım. George'a kızdım mı bilmiyorum ama kalbim çok kırık.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.