Kitap yasak aşk yaşayan Feribe’nin kendiyle savaşını anlatıyor. İş arkadaşlarından duyduğu Mazi İmha Merkezi kısacası MİM’i keşfediyor. Kaybedecek neyim var diyerek oraya kayıt yaptırıyor. Burada unutma derslerine başlıyor. Sanırım merkezde aldığı derslerde onu en çok etkileyen şey eğitimin ölen annesinin sesinden verilmesi. Tabii daha sonra annesinin ölmediğini ve intihar ettiğini anlıyoruz. Kitabın en güzel tarafı her şey en başta anlatılmamış. Kitap sonuna kadar gizemlerle dolu. Yeri geldikçe hepsini sırayla öğreniyoruz. Yazarın dili çok akıcı. Hatta çoğu zaman diyaloglara gülüyorsunuz. Çok komik espiriler falan. Feribe dramından komedi çıkarmayı iyi öğrenmiş. Aslında Vedat’ın mı Feribe’nin mi daha çok acı çektiğine kitap sonunda karar veremedim. Kitabın sonlarına doğru karı-koca arasında ki diyalog beni çok üzdü. Bir diğer üzüldüğüm şey ise rüya seansında Feribe’nin yaşadıkları oldu. Herkesin birbirilerini affetmesi gerektiğini bir kez daha görüyoruz. Er yada da geç. Bu affetme bizi rahatlatıyor. Yazarın diğer kitapları gibi bir solukta bitiyor. Yıldırım en sevdiğim kadın yazarlar arasında. Ne yazsa alıp okumaya çalışıyorum. Kitabın sonunda keşke bizim için de bir MİM olsa demekten kendimi alamadım. Belki de biraz zaman vermek gerekiyordur.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.