Bence bu kitabı anlatmaya kelimeler yetmez. O kadar çok etkilendimki etkisinden çıkamıyorum. Kitabın yarısından çoğunı Babaya sevgi Emire nefret Hasana acıyarak devam etdim. Ama son 100 bölüm düşüncelerim o kadar değişdiki, meğerse anne ve baba sevgisi bizim hayatlarımızda ne kadarda büyük rol oynuyormuş. Emirin tüm yaptıklarını sebebi sevgisizlikdi elbetde bu onun yaptıklarını haklı çıkarmaz, Hasanın acılarının tüm sebebi dolayı olarak Emirin sevgisizliğinin bedelini ödemesiydi. Aslında Hasan Emirden daha şanslıydı gerçeği bilmediği için babası tarafından gerçekten sevildiğini düşündü hep. Ama Emir belkide canımı Emir yaktı en çok. Emir sevgisizliğin içinde hırçın, kalpsiz, hissiz bir çocuğa dönüşdü ve hırsını Hasandan çıkardı ama kalbinin derinliğinde Hasanı çook fazla seviyordu ama Kahretsinki "Baba" gibi kalpsiz bir babanın evladıydı. Baba ise en nefret etdiğim karakter oldu, karısının ölümünden ne kadar geçmişdiki ihanet etdi? Başka kadından üstelik dost dediği Alinin karısından çocuk peydahladı, kendini cezalandırayım derken Emir cezalandırdı Emirde Hasanı ve böylelikle günahlarını unutayım derken meşru ve qayri meşru iki çocuğunuda mutsuz etdi. Emir ah Emir sonlarda belki anlamadı çoğu adam onu ama ben anladım çocuklar hep masumdur aslında onları böyle yapan sevgisizlikdir ne demişler sevgi dünyadaki en incelikli güçtür. Yazarın Afkanların hayatlarının gerçeklerini yazmasına hiçbirşey diyemeyeceğim çünki gerçekten içim ezildi, kalbimin aklımın durduğu nefes alamadığım yerler oldu o kadar nefret etdimki hiç şubesiz dünyanın alçak kurallarından nefret etdim. En nefret etdiğim ise hep olduğu gibi ruslardı. ALLAH onları yok etsin!!!!!! Tek kelimeyle Müthiş kitapdı! Herkese tavsiye edilir
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.