İnsana has kemale _en üstün mutluluk_ denir ve insanlık düzenindeki konumuna göre her insan ait olduğu insan türüne mahsus olan en üstün mutluluğa sahiptir. İşte bu amacın peşinde koşan savaşçı adil savaşçı, doğru savaşçı, bu amacın peşinde koşan savaş sanatı da doğru ve erdemli savaş sanatıdır."
Toplum olarak bu kadar gerilemiş olmamız "en üstün mutluluk" mahfilimize sadece dünyevi istekler yerlestirmemizden mi kaynaklanıyor, açlıkla kıvranan ruhumuza kulaklarımızı tıkamaktan vazgeçme zamanı gelmedi mi..?