Eğilimin aksine Dostoyevski'nin en etkilendiğim eseri oldu İnsancıklar. İnsan ruhunun her halini anlatma yeteneğini kullanmaktan çok, acının durumunu anlatmış Dostoyevski. Kitabı okurken, belki de bulunduğum zor durumların etkisi ile, insanlık tarihi aklıma geldi. Geliştikçe, refah seviyemiz arttıkça duyarlılığımız da artıyor çevremizdekilere karşı. Neden? Çünkü karnımız tok. İnsan hakları, saygı, ahlak, tok karnımızla, sigaramızı içerken üzerine bahsedilmesi kolay olan kavramlar. Bunların çay içmeye dahi parası yetmeyen, toplum tarafından ezilmiş, dışlanmış ve bir köşeye atılmış insancıklar için çok da önemli konular olmadığını düşünüyorum. Makar çaresiz, aç, aşık ve bunlara kendini değer görmüyor. O bir insancık. Yokluğun tükettiği bir insancık. İnsan olarak değer verilmek ne kadar da hoşuna gidiyor aslında, bunu hissetmemiş önceden, sevinçle karşılıyor. Benim için buruk bir sevinçti bu kitabı okumak. 200 yıl öncesinde insanların bataklık içinde umuduna şahit olmak tarifsizdi. Çok sevdim ben bu kitabı, ruhuma dokundu.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.