Klasik bir Zweig romanı. İnce ince betimlemeler detaylı benzetmeler ruh tahlilleri tasvirler vs vs. Ne ararsanız var. Bunların dışında duygu olarak gerilim korku hüzün aşk yalnızlık daha neler neler var. İlk başta okurken eğer ilk kez Zweig okuyorsanız benzetmeler sizi yorabilir. Ama yazarın diline alışkınsanız okuması gayet rahat ilerliyor. Zaten kısıtlı karakter var kafanız hiç bir şekilde karışmaz. Kendi hayatından on dört günlüğüne çıkan karakterimiz beri anda kendini tepetaklak hissediyor. Öz kendi hayatına döndüğü zaman da kısa tatilini özlüyor ve adaptasyon sorunu yaşıyor. Yine belirteceğim gibi klasik bir Zweig romanın sonunda yine kendinizle başbaşa kalıp soru sormaya başlıyorsunuz. Keşke bir son okurken kafamda soru işareti kalmasaydı. Çünkü sonlara doğru gerçekten çok merak ettim o soygun oluyor mu olmuyor mu başarılı mı değil mi. Okuyan herkesin bence en merak nokta bu olmuştur. Sanki yazarın hayatı ömrü buna yetseydi bir devamı olurmuş gibi geldi. Kitapta bir yarın kalmışlık havası vardı. Tek üzüldüğüm konu bu oldu maalesef.
··
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.