Bir Livaneli klasiği diyebilir miyiz bilmiyorum. Tam her şeyin bittiği ve hayatında inzivaya çekilecek olan Leyla ve onun trajik hikayesi. Okurken nedense aklıma "Gönül Yarası" filmi ve filmin giriş cümlesi : "Ne olduğunu bilmiyordum ama Alaca Köyünü terkederken artık hayata dair öğrenecek bir şeyin kalmadığına inanıyordum." Leyla için de durum biraz böyle idi sanırım hayatının son kısmını biraz daha huzur içinde yaşamak adına kendini dinlediği vakit başlıyordu hikaye . Değişik hayatların nasıl ic içe geçebileceğini, müziğin birleştirici gücünü , olaylar karşısında vakur kalınması gerektiğini , şekli ne olursa olsun herkesin içinde bir insanlık ve merhamet bulunanilecegini ve kitabın ismini aldığı eşyanın ruhunu ve bu ruhun insanı kendisiyle nasıl bagdastirdigini , bütünlestirdigini sade diliyle anlatıyordu bize Livaneli.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.