açılış cümlesini kitaptan alıntı ile yapacağım; "işte karşınızda tüm yönleriyle insan, suçlu kendi ayağıyken ayakkabısına kızıyor." Beckett, bu kitabında hiç bir şey yazmayarak o kadar çok şeyi anlatmayı nasıl düşünmüş, nasıl tasarlamış, nasıl yapmış aklım almıyor. bildiğim tek şey harika bir kitap olduğu.
epey oldu bitireli fakat senenin son #tavsiyekitap paylaşımı bu olsun istedim. Zira tam olarak içimizdeki bizi dışa vuruyor. tıpkı biten yılda içimizden ve hayatımızdan geçen hayallerimiz ve gerçeklerimiz gibi.
mesela biz bir şeyler istiyoruz oluyor ya da olmuyor, seviniyor ya da üzülüyoruz, hırslanıyor ya da vazgeçiyoruz. biz bir şeyler yapar ya da yapmazken hayat aynı stabilde akıp gidiyor.
örn;
. bir şey söyle de ne söylersen söyle!
. şimdi ne yapıyoruz?
. godot’yu bekliyoruz.
. doğru.
Backett, kitabında geçen 'Godot'nun tanrı olmadığını söyler. 'Tanrı olmasını isteseydim Godot yerine Tanrı yazardım.' der. burdan yola çıkarak Godot'nun, tutkulu bir aşk, esaslı bir kariyer, harika bir aile, sevimli arkadaşlar, bol para, mutluluk, sağlık, huzur vs gibi beklenti içerisinde olduğumuz her şey olduğunu öne sürebiliriz.
Karakterlerin diyaloglarında ise şahane bir varoluşsal sorgu yatıyor. o basit gibi görünen derin cümleler sizi zaman zaman güldürse de çoğunlukla derinden nefes alma ihtiyacı hissettiriyor.
kitapta hayatımızın kıpkısa özetini çerez gibi okuyor, bittiğindeyse uzun uzun sindirmeye çalışıyoruz.
ha bu arada;
godot’yu beklerken = o gemi bir gün gelicek
son bir alıntı bırakmak istiyorum
"dünyadaki gözyaşı miktarı sabittir. ağlamaya başlayan biri için bir yerlerde bir başkası keser ağlamayı. aynı şey gülmek için de geçerlidir.
mutlaka okuyun. tekrar tekrar okuyun. zaten kısacık b'şiy, okuyun. ben şimdi filmini, fırsat bulunca da tiyatro gösterisini izleyeceğim.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.