Melisa Kesmez ile ilk buluşmam bu kitap. Kitabın adı ilk çeken şey beni kendine. Sonra da öykü kitabı olduğunu görmem.
“Her şeye rağmen kendi kozasını örmekten vazgeçmeyenlere” diye söylemiş ya kitabın arka kapağında yazar, tam da o var öykülerinde. Hayatın getirdiklerine rağmen kozasını örmekten vazgeçmeyenler ve onların kabuğunun dışına çıkma çabalarının öyküleri bu kitap.
Beş öyküden en çok “Annemin Çadırı” öyküsünü sevdim ben. Öyküdeki kadın kahramanı kendime yakın mı hissetim? Hayır, aksine çok da uzak hissettim. Ancak bir kadının kendine ait bir dünya oluşturma ve o dünyasında yakaladığı mutluluğu okuyunca damarlarımın daha bir hızlı aktığını fark ettim.
Kitapta yer alan betimlemeler hikayenin bazen içime işlemesine neden olurken, bazen de bir o kadar hikayeden uzaklaştırdı beni. Özellikle son hikaye olan Kız Kardeşim Handan’da “Haydi, sadede gel!” dediğim yerler bile oldu.
Öyküleri okurken yer yer boğazımın düğümlenmesine şahit olsam da, çoğu zaman yüzümde hafif bir tebessüm bıraktığını da keşfettim. Sanırım bu kitapta ben en çok bu tebessümleri sevdim. Öykü severlere tavsiye ederim kesinlikle!
·
18 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.