BİR DELİNİN ANILARI
▪
"Sadece aklıma gelen her şeyi kağıda dökeceğim, düşüncelerimle birlikte anılarımı, izlenimlerimi, düşlerimi, heveslerimi, düşünceden ve ruhtan geçen her şeyi; gülüşü ve ağlayışı, beyazı ve siyahı; one yürekte başlayan ve sesli dönemlerde yufka gibi açılan hıçkırıkları ve romantik kelime oyunlarında eriyip giden göz yaşlarını..." diyor ve anlatmaya başlıyor Flaubert. Bu ilk roman otobiyografik özelliklerin yanısıra yazarın da içinde bulunduğu burjuva sınıfını, sahte ilişkileri eleştirmeye yönelik bir roman.
Okurken içinde kendinizi de bulabileceğiniz bir yapıt.
Yazar ortaokulda diyor, orada bütün beğenilerim yüzünden incitildim; tek başıma kaldım. Artık bir deliydim, diyor. Henüz on yaşında oysa. Sınıf arkadaşları (!) öğretmenleri dahil onun hayalci kişiliğiyle dalga geçiyor. "İnsanı dehşetten delirtecek, korkulu hayallerdi bunlar." diyor yazarımız. Kendini hayalci, tasasız, başına buyruk, kendi kaderini kendi çizen ve aşkla dolu bir varoluşun getireceği bütün şiirleri düşleyen biri olarak anlatıyordu.
Böyle anlatırken bir gün Maria'yı tanıdı. Onu sevdi. Aşık oldu. "Bu uykusuzlukta aynı anda hem ıstırap hem de neşe var." dedi.
"Kalbimin içindeki tam bir kaostu, devasa bir uğultuydu, bir delilikti." diyerek devam etti.
Kavuşamayacağı birine tutulmuştu o artık. Werther'e benzettim bende onu. Aman sonu benzemesin diyerek. Gerçi kendisi de aşık olduğu o zamanlar içinde Werther'i okumuştu. Sonu benzemedi ona. Veda etti o Maria'ya.
Elveda! dedi. "Elveda! Başka tutkular gelecek, belki de unutacağım seni, ama her zaman kalbimin en derin yerinde kalacaksın, zira kalp öğle bir dünyadır ki, insanı altüst eden, deşen ve yeniden işleyen her tutku, bunu önceki tutkuların kalıntılarının üstünde yapar. Elveda!"
▪
Werther'i çok sevmiştim. Onu sevdiyseniz bunu da seveceginizi düşünüyorum. Madam Bovary'i de tam anlamak istiyorsanız önce bundan başlayın diye de bir öneri yapabilirim. Bu ilk roman. İçinde bir kendinizi de bulabilirsiniz.
··
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.