143 syf.
·3 günde·7/10
Tanzimat dönemi yazarlarından olan Nabızade Nazım, dizginlenemeyen duyguların nasıl felaketlere yol açabileceğini ve ölümün her şeyi önemsiz hale getirdiğini merak uyandırıcı olmakla beraber sıradan bir konuyla ele almış.Romandaki çevre betimlemeleri bana pek anlaşılır gelmedi ve beni sıktı ama kişi tasvir ve tahlilleri tadındaydı. Başlarda dili akıcı olmayıp ortalara doğru akıcı bir hal aldı. Eskileri seven biri olarak kitabı genel olarak beğendim. İlk psikolojik roman denemesi olması, Osmanlı zamanından olması ve kısa olması sebebiyle iyiki okumuş oldum. Güzeldi.Pişman değilim gene olsa gene okurum :) :) Allah Suphi'nin nefsini Zehra'nın intikam hırsını kimseye vermesin.Sevgiler.