Oblomov, büyük oranla eski Rus insanını temsil eder. Daha doğrusu geleneksel Rus soylusunu.Oblomov'un babası da, dedesi de ve büyük dedeleri de aynı dünya görüşüne ve yaşama biçimine sahiptiler.Ürün o yıl az mı çıktı? Ne yapalım buna da şükür derlerdi.Hayıflanmak, aksini düşünmek nankörlüktü. Geç dikildiği için mi ürünün o yıl az olduğu veya yanlış dikildiği için mi; bakımını, sulamasını eksik yaptıkları için mi diye sormak, akıllarının ucundan geçmezdi.Geçse bile, Bu yaptıkları, Tanrı'ya nankörlüktü. Bağnazdılar, yeniliğe kapalıydılar.Rahatlığı seviyorlardı; yumuşak yastıklara oturmak, nefis ve çeşitli yemekler yemek, eline kazmayı, küreği almamak; ayakkabılarını bile hizmetçilerine giydirtmek; terasa veya balkona oturup sükunet ve rahat içinde, dağları, tepeleri, kırları seyretmek , bol bol uyuklamak, dünya görüşlerinin hayattaki yansımasıydı.Hayat böylece durgun, sessiz ve sakin, rahat içinde akıp giderdi.
İşte Oblomov, böyle bir dünyada gözlerini açtı. Çocukluğunu böyle bir yaşam biçimi içinde geçirdi.Büyüdü. Onu iyi bir okula gönderdiler. Diğer soylu çocuklarının çoğu gibi, o da memur olacaktı.Haliyle, ataları gibi o da rahatına düşkündü. sessizliği ve sükuneti istiyordu.Yine de, okudu süre boyunca, içi, gençliğe özgü coşkun bir ateşle yandı.O da taşkın heyecanlar yaşadı. Büyük hayaller kurdu. Koştu, eğlendi, güldü... Fakat bütün bunlar, bir çınar gibi kökleşmiş ve güçlenmiş tembelliği içinden söküp atamadı, sadece üzerini örttü.
Sonra memurluk hayatı... Hayalindeki memurlukta, istediği zaman işten paydos edebiliyordu. Canı istemediği zaman veya hava bozuk olduğu zaman işe gitmiyordu; herkes güleryüzlü ve iyiydi. kimse kimsenin önünü kesmeye çalışmazdı.Sonra ne mi oldu? Gerçeğin soğuk ve acımasız yüzü, Oblomovun yüzüne bir şamar gibi indi.Bir müddet
·
41 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.